1% ogólnej populacji w społeczeństwach cywilizowanych zapada na schizofrenię


CZYM JEST SCHIZOFRENIA?

Schizofrenia (gr. rozszczepienie umysłu) jest chorobą psychiczną, objawiającą się między innymi:

-omamami i urojeniami - fałszywe doświadczenia zmysłowe, najbardziej charakterystyczne są urojenia wskazujące na niezwykły wpływ otoczenia na myśli, uczucia, zachowania i ciało, charakterystyczna jest też obecność omamów słuchowych ( głosów),

-niespójnością i niedostosowaniem - rozkojarzenie, zmienność, chaotyczne zachowanie, reakcje emocjonalne nie dostosowane do wydarzeń,

-ograniczeniem zakresu i naturalnej różnorodności czynności psychicznych - malejąca intensywność przeżywania, apatia,



PRZYCZYNY

Jak do tej pory nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie co wywołuje schizofrenię. Istnieje natomiast szereg hipotez wzajemnie się uzupełniających:
* zaburzona równowaga neuroprzekaźników w mózgu, przede wszystkim dopaminy, a także innych (serotoniny, noradrenaliny);czynniki genetyczne,
* czynniki środowiskowe, takie jak infekcje, czy komplikacje porodowe,
* czynniki psychospołeczne, takie jak sytuacja rodzinna czy stres nagły lub przewlekły.

POMOC

LEKARZ

Specjalista psychiatra starannie przeprowadzi wywiad kliniczny w oparciu o kryteria diagnostyczne ustalone i stosowane przez lekarzy na całym świecie.Postawi odpowiednie rozpoznanie, i zaleci dalsze postępowanie.Może zastosować odpowiednie leczenie farmakologiczne, w tym nowoczesne leki psychotropowe II generacji, które uwalniają od objawów psychotycznych, jak urojenia i omamy, nie wywołując poważniejszych skutków ubocznych, typowych dla starszej generacji neuroleptyków. Skieruje pacjenta na odpowiednią terapię.

FORMY TERAPII:

LECZENIE BIOLOGICZNE

-farmakoterapia - obecnie podstawowa metoda leczenia, stosowana w leczeniu zaostrzeń choroby i w leczeniu podtrzymującym.

-elektrowstrząsy - skuteczna i bezpieczna metoda leczenia, stosowana gdy inne metody zawiodą i w stanach zagrożenia życia

LECZENIE METODAMI PSYCHOLOGICZNYMI

-psychoterapia indywidualna - w kontakcie z terapeutą, osoba chora ma szanse przełamać swój lęk wobec ludzi i zostać wyprowadzona z urojonego świata na powrót do świata realnego. Psychoterapeuta pomaga choremu zrozumieć,co się z nim dzieje.

-psychoterapia grupowa - chory ma okazję podzielić się swoimi doświadczeniami, nabrać zaufania do innych i zbudować z nimi więzi.
-treningi umiejętności - chorzy uczą się codziennych umiejętności, z którymi czasem mają problem po długim pobycie w szpitalu. Wśród treningów umiejętności społecznych znajdują się treningi: budżetowy, kulinarny, obsługi sprzętu technicznego, asertywności, komunikacji interpersonalnej.
-terapia rodzin – psychoterapia i psychoedukacja, wsparcie dla najbliższych.
-terapia zajęciowa - wykorzystuje się tu formy artystyczne (muzykoterapia, choreoterapia, zajęcia teatralne), kładąc nacisk na proces twórczy, zaangażowanie w pracę i poczucie satysfakcji. W czasie takiej terapii chorzy odkrywają w sobie nowe możliwości twórcze, co ma efekt wzmacniający.

Leczenie schizofrenii może być organizowane:

-na oddziale stacjonarnym - całodobowa hospitalizacja, niezbędna w leczeniu ostrych epizodów choroby, w przypadku braku poprawy po leczeniu ambulatoryjnym, w przypadku powikłań i komplikacji leczenia ambulatoryjnego

-na oddziale dziennym – zajęcia odbywają się na terenie placówki medycznej, przez pięć dni w tygodniu. Pacjent przychodzi rano i pozostaje na oddziale do popołudnia. W trakcie pobytu uczestniczy w wielu formach terapii: farmakoterapia, psychoterapia indywidualna i grupowa, terapia zajęciowa.

-w hostelu - jest to rodzaj obozu psychoterapeutycznego, pacjenci mieszkają z członkami zespołu terapeutycznego;

-jako leczenie środowiskowe - chory pozostaje w domu, a członkowie zespołu terapeutycznego przychodzą do do domu i prowadzą terapię. Jest to sytuacja idealna, ale wymaga wysiłku organizacyjnego. Taka forma leczenia jest także tańsza niż leczenie szpitalne.

RODZINA

Zachowanie rodziny jest bardzo ważne. Przede wszystkim nie można się obwiniać za chorobę bliskiego. Często jest też tak, że chory zostaje odrzucony przez rodzinę.
Rodzina powinna aktywnie pomagać choremu wrócić do czynnego życia w społeczeństwie, motywować go i wspierać.